Blog: Drie jaar later!

nl

Precies drie jaar geleden haalden mijn partner en ik vier Syrische vluchtelingen op bij de Jaarbeurs om bij ons te komen eten, via Come & Eat, dat door Stichting Eet Mee! en Present Utrecht werd georganiseerd. We hadden vier jonge gasten, die net een paar dagen in Nederland waren. Toen we vroegen naar hoe ze hun toekomst in Nederland voor zich zagen, antwoordden ze: met vrouw en kind, met een baan en een eigen huis. Wij vonden dat nogal idealistisch klinken, maar wilden hen niet uit die droom helpen.

Vorige week, toen ik bij m’n ouders in Dronten was, liep ik de supermarkt uit en kwam een bekend gezicht me tegemoet. Ik herkende hem niet direct, maar toen hij mij lachend aankeek wist ik het: Kdar! Hij was een van de vier jongens die toen bij ons heeft gegeten! Hoe bijzonder! Hij vertelde direct enthousiast dat hij in Dronten woont, mét vrouw en (inmiddels twee) kinderen. Hij nodigde ons uit om bij hen te komen.

Dus vandaag, exact drie jaar later, zitten we op de bank in het huis van Kdar, met z’n vrouw en kinderen. Kdar vertelt (in het Nederlands!) dat hij in een telefoonzaak werkt in Lelystad. Z’n drie-jarige dochter (nog maar een paar dagen oud toen hij vertrok uit Syrië) zit hier op de peuterspeelzaal en z’n vrouw volgt een taalcursus. Ondertussen klimt ons dochtertje van één op schoot bij mijn partner.

We praten over de situatie in Syrië, over de oorlog. Haar familie is gevlucht naar Aleppo, waar het nu voor hen veilig is. Zijn familie woont nog in conflictgebied, wat een contrast met het leven hier.

Als we vragen of ze gelukkig zijn, vertelt Kdar: “Het is hier veilig en dat is het allerbelangrijkst.” Ze hebben contacten in de buurt, noemen hun oude buurvrouw ‘oma’.

Terwijl ik dit schrijf zit ik alweer bijna te janken. Ik vind dit zo ontzettend mooi! Wat fantastisch om dit te horen en te zien. En wat is het hen gegund!

Op onze vraag of we hen nog ergens bij kunnen helpen, antwoorden ze dat het niet nodig is. Maar als wij ooit een kapotte telefoon hebben, kunnen we bij hem terecht. Geweldig toch?

Precies drie jaar geleden stuurde ik onderstaand verhaal:

Het was zo mooi en bijzonder!
Het is donderdagmiddag en mijn partner en ik zijn onderweg naar de Jaarbeurs om daar twee of drie vluchtelingen op te halen. Uiteindelijk hebben we vier jonge mannen als gasten. We communiceren voornamelijk via Google Translate. Het begint allemaal wat stroef, maar in de loop van de avond worden we er steeds handiger in. Ze vertellen over hun families, drie van de vier hebben een vrouw en kinderen in Syrië achtergelaten. Ze zijn alle vier van Koerdische afkomst en het was niet meer veilig voor hen. Twee mannen vertellen dat ze net vader zijn geworden, bij vertrek waren hun kinderen nog maar een paar dagen oud. Trots laten ze foto’s zien. Onvoorstelbaar, hoe wanhopig moet je zijn om je vrouw en pasgeboren kind achter te laten? Het was vluchten of de dood, vertellen ze. Een ander vertelt dat z’n kinderen nauwelijks kunnen lezen of schrijven, omdat ze niet naar school kunnen vanwege de oorlog. De vierde laat een filmpje zien van het nieuws, waar zijn appartement in Aleppo is te zien terwijl het gebombardeerd wordt.

We hebben het over de reis naar Nederland. Meer dan €1000 per persoon voor een gaar bootje van Turkije naar Samos, zonder kapitein, midden in de nacht met als enige instructie: ‘Search for the lights.’

Als het bijna 20:30 uur is, is het tijd om te gaan. We maken een selfie, een mooie herinnering aan een bijzondere avond!
(Willemijn, Utrecht)